Wakati mwingine, mtu anayekufanya utabasamu ndiye anayeshikilia siri inayoweza kukuvunja moyo.
Jioni moja yenye upepo mwanana jijini Dar es Salaam, Amina alikuwa amekaa kwenye mgahawa wa kifahari uliokuwa ukitazama bahari. Alikuwa amevaa blauzi nyeupe iliyomkaa vizuri, huku nywele zake ndefu nyeusi zikining’inia mabegani.
Alikuwa akisubiri rafiki yake aliyekuwa ameahidi kuja kwa ajili ya chakula cha jioni, lakini muda ulizidi kwenda bila kumuona.
Amina alichukua simu yake na kuangalia saa.
“Daah, huyu mtu atanifanya nile peke yangu,” alisema huku akitabasamu.
Alipoinua kichwa, alimuona kijana mmoja akielekea kwenye meza yake. Alikuwa amevaa suti ya bluu iliyomkaa vizuri, na mwonekano wake ulionyesha mtu aliyezoea kujiamini.
“Samahani, naweza kukaa hapa?” aliuliza kwa sauti ya upole.
Amina alimtazama kwa mshangao.
“Kama unangoja mtu, basi meza hii ina nafasi ya kutosha,” alijibu kwa utani.
Kijana huyo alicheka.
“Mimi ni Abduli.”
“Amina.”
Waliposhikana mikono, macho yao yalikutana kwa muda mfupi. Kulikuwa na hali ya ajabu ambayo hakuna kati yao aliyeweza kuielezea.
Mazungumzo yaliendelea. Walizungumza kuhusu kazi, ndoto zao na changamoto za maisha. Abduli alikuwa na uwezo wa kumfanya Amina acheke hata alipokuwa akijaribu kujizuia.
Kwa mara ya kwanza baada ya muda mrefu, Amina alijikuta akisahau matatizo yaliyokuwa yakimsumbua.
“Unafanya kazi gani?” Amina aliuliza.
“Nina biashara zangu. Nimejifunza kwamba maisha yanahitaji ujasiri, lakini pia yanahitaji mtu anayejua ni nani wa kumwamini.”
Amina alitabasamu.
“Hilo la kumwamini mtu ndilo gumu zaidi.”
Abduli alimtazama kwa makini.
“Ulishawahi kuumizwa?”
Amina alinyamaza kwa muda kabla ya kujibu.
“Ndiyo. Na ndiyo maana siku hizi sipendi kukurupuka katika mambo ya moyo.”
Abduli alitikisa kichwa.
“Naelewa. Sitakuomba uniamini leo. Nafikiri uaminifu ni kitu ambacho mtu anatakiwa kukithibitisha kwa matendo.”
Maneno hayo yalimvutia Amina. Hakujua kwamba siku moja angejikuta akiyakumbuka kwa maumivu makubwa.
MWANAMKE ALIYETAZAMA KWA MBALI
Upande mwingine wa mgahawa, mwanamke mmoja alikuwa amekaa peke yake. Alikuwa amevaa gauni jekundu na hereni za dhahabu zilizong’aa chini ya mwanga wa taa.
Jina lake lilikuwa Asha.
Alikuwa amemwona Abduli tangu alipoingia kwenye mgahawa huo. Alipogundua kuwa alikuwa akizungumza kwa furaha na mwanamke mwingine, tabasamu lilitoweka usoni mwake.
Asha alichukua simu yake na kumpigia mtu.
“Yuko hapa,” alisema kwa sauti ya chini.
Upande wa pili ulijibu kitu ambacho hakikusikika vizuri.
“Ndiyo, yuko na mwanamke. Sijawahi kumuona kabla.”
Alinyamaza, kisha akaongeza:
“Sidhani kama Abduli anajua kuwa nimewaona.”
Asha alikata simu na kuendelea kuwatazama.
Amina alipocheka kutokana na utani wa Abduli, Asha alikunja uso.
“Kwa hiyo sasa umeamua kuanza upya?” alijiuliza kwa sauti ya chini. “Sawa, Abduli. Tuone safari hii utaishia wapi.”
Aliinuka, akachukua mkoba wake na kuondoka bila kuwasalimia.
AHADI YA KUANZA UPYA
Baada ya chakula cha jioni, Abduli alimsindikiza Amina hadi kwenye gari lake.
“Naomba nikuulize kitu,” alisema.
“Uliza.”
“Naweza kukuona tena?”
Amina alitabasamu.
“Una haraka sana, si ndiyo?”
“Labda. Lakini kuna watu unakutana nao na kuhisi hutaki nafasi hiyo ipite bure.”
Amina alishusha macho kwa aibu kidogo.
“Unaweza kunitumia ujumbe. Tutaona.”
Abduli alicheka na kumfungulia mlango wa gari.
Kabla hajaondoka, Amina aligeuka kumtazama.
“Asante kwa jioni nzuri.”
“Ni mimi ninayepaswa kukushukuru.”
Amina aliingia kwenye gari na kuondoka. Abduli alibaki akilitazama gari hilo hadi lilipotoweka barabarani.
Kisha simu yake ikaita.
Jina lililoonekana kwenye skrini lilikuwa ASHA.
Alitazama simu kwa sekunde kadhaa kabla ya kupokea.
“Unataka nini, Asha?”
Sauti ya Asha ilisikika ikiwa na hasira.
“Kwa hiyo sasa una muda wa kukutana na wanawake wengine, lakini huna muda wa kuzungumza nami?”
Abduli alifumba macho kwa uchovu.
“Asha, tumeshazungumza kuhusu hili.”
“Hapana, Abduli. Wewe ndiye unayedhani tumemalizana. Kuna mambo ambayo bado hujanieleza.”
“Sina muda wa mabishano usiku huu.”
“Basi nitakupa muda mwingine. Lakini kumbuka jambo moja: si kila kitu unachokificha kitaendelea kuwa siri milele.”
Abduli alikata simu.
Alisimama kwa muda, kisha akavuta pumzi ndefu.
“Kwa nini mambo haya hayawezi kuisha?” alijiuliza.
SIMU YA HADIA
Wakati huohuo, Amina alikuwa amefika nyumbani. Alikuwa bado akitabasamu alipokumbuka jinsi Abduli alivyokuwa akizungumza naye.
Simu yake iliita.
Ilikuwa Hadija, rafiki yake wa karibu.
“Dada yangu, umepotelea wapi?” Hadija aliuliza.
“Nimetoka kula chakula cha jioni.”
“Na nani?”
Amina alicheka.
“Mbona unanihoji kama polisi?”
“Kwa sababu nakujua! Ukiwa na furaha namna hiyo, lazima kuna kitu kimetokea.”
Amina alisimulia jinsi alivyokutana na Abduli.
Hadija alimsikiliza hadi alipomaliza.
“Anaitwa Abduli?”
“Ndiyo.”
“Anajishughulisha na biashara?”
“Ndiyo. Kwa nini?”
Hadija alikaa kimya kwa muda mfupi.
“Amina, nataka uwe mwangalifu.”
Amina alikunja uso.
“Kwa nini kila mtu akianza kusikia habari za mwanaume ninayempenda, lazima anipe tahadhari? Hata hujamjua huyo mtu.”
“Sijasema yeye ni mtu mbaya. Ninasema tu usikimbilie kumpa mtu moyo wako kabla hujamjua vizuri.”
Amina alitabasamu.
“Usijali. Najua ninachofanya.”
Hadija hakujibu mara moja. Alionekana kutaka kusema jambo lingine, lakini akabadili mawazo.
“Sawa. Ila ukiona jambo lisiloeleweka, usilifiche kwangu.”
“Nitakuambia.”
Walimaliza mazungumzo yao, na Amina akaenda chumbani kupumzika.
Hakujua kwamba Hadija alikuwa amebaki na swali moja kubwa akilini mwake.
Kwa nini jina la Abduli lilionekana kulifahamu kuliko alivyotaka kukiri?
UJUMBE WA USIKU
Saa tano usiku, Amina alipokea ujumbe kutoka kwa namba ambayo hakuwa ameihifadhi.
Ujumbe huo ulikuwa mfupi.
“Hongera kwa kukutana na Abduli. Natumaini unajua kuwa wewe si mwanamke wa kwanza kuahidiwa maisha mazuri na mwanaume huyo.”
Amina alisoma ujumbe huo mara mbili.
Alijaribu kupiga namba hiyo, lakini simu haikupokelewa.
Aliandika ujumbe wa kuuliza mtu huyo alikuwa nani, lakini hakupata jibu.
Baada ya dakika chache, ujumbe mwingine ukaingia.
Safari hii ulikuwa na picha.
Amina alifungua picha hiyo na kuhisi moyo wake ukisimama kwa sekunde chache.
Ilikuwa picha ya Abduli akiwa amesimama karibu na Asha. Walikuwa wamevaa mavazi ya hafla, na Asha alikuwa amemshika mkono kwa namna iliyoonyesha kuwa walikuwa karibu sana.
Nyuma ya picha kulikuwa na maneno machache:
“Kabla hujampa moyo wako, muulize huyu mwanamke ni nani kwake.”
Amina alikaa kitandani bila kusogea.
Alikumbuka tabasamu la Abduli, maneno yake kuhusu uaminifu na ahadi yake ya kutaka kumjua vizuri.
Je, yote yalikuwa ya kweli?
Simu yake iliita tena.
Safari hii alikuwa Abduli.
Amina alitazama jina lake kwenye skrini, huku picha ya Abduli na Asha ikiwa bado wazi kwenye simu yake.
Alipokea simu.
“Hallo, Amina. Nilikuwa nataka kukusalimia tu kabla sijalala,” Abduli alisema kwa sauti ya upole.
Amina alimeza mate.
“Abduli, nina swali moja.”
“Uliza chochote.”
Amina alitazama tena picha hiyo.
“Asha ni nani kwako?”
Upande wa pili wa simu ulitulia.
Hakukuwa na jibu.
Baada ya sekunde kadhaa, Abduli alisema kwa sauti iliyobadilika:
“Amina… umeipata wapi hiyo picha?”
ITAENDELEA…
Katika Sehemu ya 2: ONYO LA USIKU — Amina anataka majibu kuhusu Asha, lakini Abduli anapofichua sehemu ya ukweli, anagundua kuwa picha hiyo ni mwanzo tu wa siri kubwa zaidi.
